Fajny blogasek, trafiłem tu guglając „ttdkn”.

No i myślę, że loża szyderców to faktycznie ostatni bastion. Jakiś czas temu w komentarzach naukowego bloga „Polityki” przeczytałem o zmierzchu grand narratives. I nie może mi to wyjść z głowy.

Zwalczanie niechlujstwa (szczególnie mentalnego) to żmudna robota :) I rzeczywiście, na długie lata. Można by więc tu (chyba) rozpocząć rozważanie „niechlujstwo strukturalne i mentalne a bezrobocie w regionie takim-a-takim”;)

beatrix :

położyć na talerzu z porcelany jeden kartofel w łupinie i bez omasty

O, patrz, przypomniało mi się celebrowanie w stanie wojennym picia alpagi [taniego, paskudnego & zasiarczonego „wina” owocowego] z kryształowych pucharków :)

Co do kwestii zasadniczej („Skąd miałoby się to wszystko wziąć?”), to prostszym pytaniem (i poniekąd w temacie blogonoty) jest pytanie: „jak przewalczyć bezrobocie strukturalne w tym-a-tym regionie?”. Jaka by nie była odpowiedź, mówimy bodaj o długoletnich procesach.

I jeszcze na marginesie zauważam, że emigracja (czy nawet pół-emigracja, typu: wyjazd na niekoniecznie zawsze do kraju Unii) z pewnością zrywa z praktykowaniem niemocy. Często powiększając niekorzystny bilans niemocowy w kraju.

„Nie mamy prasy, pieniędzy, reprezentacji...”

Ano nie mamy. Skąd miałoby się to wszystko wziąć? Przecież nie z praktykowania niemocy, prawda? Nie wiem.

Trochę mi się to kojarzy z opowieściami babci, która praktykowała niemoc podczas wojny sadząc kartofle gdzie się da, ukrywając ostatnią świnkę przed kontyngentem, a przebywający u niej goście z Warszawy nakrywali do stołu, żeby położyć na talerzu z porcelany jeden kartofel w lupinie i bez omasty. To też było praktykowanie niemocy. I chyba skuteczne, w pewnym sensie.
Dlatego ważne jest to, co tu robisz — zwalczasz niechlujstwo, nie tylko ortograficzno-interpunkcyjne.

Własne, podszyte obrzydzeniem, poczucie beznadziei rozlegle dokumentuje Quasi w komentarzach pod blogonotką galopującego majora; jak to u niego: mnóstwo linków i cytatów.