@ janekr:

Nie no, jest względnie jasne, że działa tu raczej stendhalowskie pociąganie za sznurki niż jakaś jasna i dostępna publicznie procedura (chyba że jest czas na powstanie kumitetów typu „Tak dla Miłosza na Skałce” itp.). Sekretarze ważnych osób wiszą na telefonach. Szeptu-szeptu, „ten-a-ten purpurat wstępnie wyraził zgodę, czy masz dojście do Biura Politycznego / tak, żona Kliszki szepnie słowo Gomułkowej”, „sekretarz Dziwisza zadzwoni do przydupasa Komorowskiego” itd. itp.

Ale żeby działały te „zakulisowe przetargi pałacowe” potrzebna jest też jakaś fasada, jakaś dekoracja zmontowana z oficjalnych procedur i kompetencji (formalnych, nie faktycznych) jakichś organów czy osób. I to właśnie mnie interesuje, bo nie mam pojęcia, jaka ona jest. A może (jednak) jej nie ma? I od dziesięcioleci działa jedynie jakieś „prawo kaduka”, tyle że przemieszczające się między zmiennymi historycznie strukturami (faktycznej) władzy.

ten jednostkowy przypadek nie objaśnia mechanizmu podejmowania tych pochówkowych decyzji.

Myślę, że można tu zacytować Andrzeja Mleczko: „Chcecie reguł? Nie ma reguł!”

andsol :

A bo to potrzebuje cudzych rąk? [...] Ja bym im w tym nie przeszkadzał.

To kwestia poziomu (nie)cierpliwości. Pamiętamy obaj kraj w wersji czerwonej (czy lepiej: szaro-różowej), teraz mamy wariant czarniawy. Fajnie byłoby doczekać jeśli nie pełnej tęczy, heh, to przynajmniej odejścia od monokoloru.

@ janekr:

Wspomina córka Jasienicy (o żonie-agentce):

Pochowaliśmy ją w alei zasłużonych na Powązkach. Bo tam spoczywał jej mąż, o co zresztą osobiście zadbała.
[z tekstu Heleny Kowalik-Ciemieńskiej; hyc na sam koniec]

Jako część przykrywki? Tak czy inaczej, ten jednostkowy przypadek nie objaśnia mechanizmu podejmowania tych pochówkowych decyzji.

@nameste: czyimi rękami? A bo to potrzebuje cudzych rąk? Jego właśni ludzie w tyle niewłaściwych miejsc ręce wsadzają, a tak nieprzystojnie świątobliwą ścieżkę dźwiękową podmontowują, że robią świetną robotę. Ja bym im w tym nie przeszkadzał.

@nameste

Ale przyznam się, że nie mam zielonego pojęcia, kto decyduje o pochówku, powiedzmy, w Alei Zasłużonych na Powązkach. Zarząd cmentarza? Eeee, niemożliwe.

Możliwe, możliwe. Taki Paweł Jasienica — znienawidzony przez władze PRL, a pochowano go właśnie w Alei Zasłużonych. Jak? Wężykiem, panie majster, wężykiem...
Na mocy decyzji władz kościelnych, którym formalnie podlegał cmentarz. (Szczegółów bliższych nie pamiętam.)

Lo matko! Ktos widzial gdzies jednosc narodowa! To straszne. Ja nie chce byc jednoscia narodowa. Ja sie chce wyindywidualizowac z rozhisteryzowanego tlumu (wiem, wiem z rozentuzjazmowanego, ale w tym kraju to wszystko jedno). Ja nie tylko nie musze, ale nawet nie chce byc z kosciolem. A ja tez w koncu jestem panstwo, no nie?

A tymczasem w moim miescie kierowcy zamienili dzis niby nic wywieszki na samochodach. Z czarnych i czarno-bialo-czerwonych na barwy miejscowego klubu pilki kopanej (dlaczego, nie pytajcie, nie mam bladego pojecia). I straszne i smieszne. Z dwojga zlego wole to drugie. Skad sie jednak w ludziach bierze taka potrzeba manifestowania przynaleznosci??? Cos o rojach bylo tu niedawno, to chyba to. Lo matko... Ide sie z powrotem zakopac do swojej wlasnej, nieoznaczonej zadnym proporczykiem dziury.

galopujący major :

Dobry znak jest taki, że oprócz księży, zaczęli przy okazji żałoby zapraszać do studia także świeckich etyków

Łaskawcy.