nameste :

@ babilas:

W jakimś sensie megasłoniowym przypisem do tej historii są całe Łaskawe Littella.

Wchodzę w to. Lato ma być deszczowe. (Mówiłem, że jestem podatny na wpływy cywilizacyjne)

@ babilas:

W jakimś sensie megasłoniowym przypisem do tej historii są całe Łaskawe Littella.

@ nameste:
A może. Podreptałem za linkiem (ja się daje łatwo cywilizować) do Ziemowita, a tam dehnelizmami aż kapie. Szkoda, że deszczowych wiosennych popołudni jednak mniej niż długich zimowych wieczorów — kiedy to wszystko przeczytać?

A co do nosków tych i owych. To jest opowieść krótka, ale niestety z długim rozbiegiem. Otóż moja psychopatyczna rusycystka licealna któregoś dnia rzuciła postrach i przerażenie na klasę, a to za pomocą zadania lektury „Młodej gwardii” Fadiejewa. Abstrahując już od niemożności pozyskania w mieście wojewódzkim trzydziestu egzemplarzy tej dwutomowej cegły w języku oryginału; tyle w rosyjskim napisano rzeczy ciekawych, wartościowych i bardziej przydatnych dla wykształcenia ogólnego, że pomysł czytania tej prop-bumagi w miarę upływu lat wydaje mi się coraz to bardziej i bardziej psychopatyczny.

W tych czasach — a dodaję to na użytek czytelnika młodego — nie było internetu z całym jego dobrodziejstwem inwentarza (typu serwisy ściąga.pl). Z tej perspektywy widać dopiero benedyktyńską pracę społecznika, którą — bez nadziei na uznanie współczesnych — podjął autor tych słów. Oto za pieniądze, które obrócić mogłem na wino owocowe, piwo niepasteryzowane lub pierwsze eksperymenty z mocniejszymi alkoholami zakupiłem egzemplarz „Mlodej gwardii” w języku polskim (w tłumaczeniu, jak dziś pamiętam, Leopolda Lewina), przeczytałem i z obydwu tomów (po około 500 stron każdy) skomprymowałem kilkunastostronicowy bryk (główne wątki, charakterystyka bohaterów, tło historyczne, zarys akcji), który w dwóch czy trzech kopiach obsłużył resztę klasy IIIc. Taki to był mój młodzieńczy epizod kombatancki, że rzuciłem się na stos, aby inni nie musieli.

No ale do brzegu, do brzegu. O noskach miało być. Rozbawiło mnie do łez, gdy autor, ustami jednego z bohaterów powieści, tak komentuje żołnierzy Wehrmachtu dokonujących ablucji w ukraińskiej wiosce (cytuje z pamięci): „I to ma być ta NIEMIECKA WYŻSZA KULTURA? Oni KĄPIĄ SIĘ CAŁKIEM NAGO!?!”

@ babilas:

A może planowanej? Trochę nie wierzyłem w istnienie owego rozmówcy, ale poszedłem po linkach i oto widzę, że pisuje, a pisując dba o język, o ekspresję:

O tej porze, gdy słońce jest jeszcze młode i ostre, gdy wycina ze skóry pierwszy, posenny kwaśny pot, trudno było na niej [plaży] wytrzymać.

(stąd)

@ nameste:
No tak. A nie wiem, czy zwróciłeś uwagę, że ów rozmówca, w przedostatnim akapicie sprawozdaje tak: wyszedłem z niemodnej krakowskiej knajpy i poszedłem przez siebie. Co dodaje tekstowi (Dorota się zżyma, że to żadna literatura, przynajmniej w XIX wiecznym sensie) nieplanowanej głębi.

@ babilas:

Jeśli dobrze rozumiem, Kraków jest miastem rozmówcy nieistniejącej Leny, odpowiedzialnym za polskonoskość i nie tylko.

mrw :

Kraków.

Poznań.

(to ma być: „niech siem wpisujom miasta, kture...” cośtam?)

Kraków.