nameste :

A poza tym, obecny układ (zgodny z normą) jest małym systemikiem, którego inne elementy nie wydają się zagrożone

Po „mię” chyba nikt nie płakał, a to było nie tak znowu dawno.

Z egzekwowaniem swoich widzimisiów jest ten problem, że wewogle nie można się czepiać za coś, co jest zgodne z normą (marabucią). No bo na jakiej podstawie.

Na podstawie bólu, to jasne. Przecież norma (marabucia) to w najlepszym wypadku statystyka, a w gorszym widzimisię marabuta. Dlaczego inni mają komuś mówić, co może go boleć?

AJ :

W „misiowaniu” ta dłuższa forma zaimka jest redundantna, więc znaczenie i tak zostaje wyrażone.

No ale nie samym znaczeniem język żyje. A poza tym, obecny układ (zgodny z normą) jest małym systemikiem, którego inne elementy nie wydają się zagrożone. Te różne nim | im, ci | tobie. Czy ktoś powie: „Nie używaj liczby mnogiej, bo ci się podobało, ale mnie – wcale”?

Zaraza z tym, dżuma i cholera.

Z egzekwowaniem swoich widzimisiów jest ten problem, że wewogle nie można się czepiać za coś, co jest zgodne z normą (marabucią). No bo na jakiej podstawie. I teraz ktoś czepiony (za niezgodność) odwinie się i odpowie, że ma własną językową niepodległość i proszę się od-czepić (ja świadomie piszę czasem rozłącznie, a czasem łącznie „nie”; świadomie ktoś inny misiuje). I mamy problem, bo jak odróżniać? Chyba po uzasadnieniu. ale wtedy musimy mieć jakieś wspólne kryteria. Ech, zaraza.

Jak się ten ktoś nie odwinie, to oczywiście winien. Pozostaje kwestia savoir-vivre, kogo i kiedy wypada poprawiać. I komu.

nameste :

@ AJ:
Mogę tylko podrzucić dwa kryteria całkiem zewnętrzne: po pierwsze, jestem przeciw zmianom normy (marabutowie!)

No dobrze, ale co w takim razie z marabutami? Bo jeśli mieliby służyć do urzędowego utrzymywania starej normy, to ja serdecznie dziękuję. Normy, które w tej chwili mamy, są przecież w dużej części efektem zmian wprowadzonych przez marabutów, którzy są chyba teraz choć trochę potrzebni choćby po to, żeby naprawić to, co wcześniej popsuli (nie to, żebym ich bronił).

i takim błędom, które spłaszczają, tj. redukują środki wyrażania znaczeń (a więc tutaj: i „misiowanie” i reguła RJP cytowana w blogonocie).

W „misiowaniu” ta dłuższa forma zaimka jest redundantna, więc znaczenie i tak zostaje wyrażone. Poza tym bez redukcji środków mielibyśmy na przykład mniej wieloznaczności, a ta też się czasem przydaje.

A po drugie, oczywiście, reguła „własnego domu” (maj hołm iz maj kastl). Czyli gdy na własnym w jakimś sensie podwórku pojawia się ktoś kaleczący boleśnie język (to subiektywne, własno-podwórkowe). Gorzej gdy właściciel podwórka nie ma racji ;), tj. kaleczą go zwroty/pisownia poprawne.

Generalnie z regułą się zgadzam, tylko gospodarz powinien sobie rozważyć, co może stracić na egzekwowaniu swoich widzimisiów. A z obrażaniem się gospodarza na poprawne formy nie widzę problemu. Skoro, jak piszesz, chodzi o bolesne kaleczenie, to uczucia właściciela podwórka liczą się moim zdaniem przede wszystkim, jeśli nie wyłącznie. ^^J

A znowuż pojawia się problem gości, którzy przychodzą poprawiać gospodarza.

@ sheik.yerbouti:

Dialektyka znaków diakrytycznych.

czescjacek :

Właśnie się zorientowałem, że to też jest bogactwo językowe — język pretensjonalnych niedouków; zobacz, że to proste odstępstwo od normy jest potężnym narzędziem stylizacyjnym :)

Fascynujące są dalsze mutacje, bodaj WO zaskoczyło kiedyś słowo «Zyda», które był bezpolskoznakowym „Żydom”. To już takie, hmm, kabalistyczne.

czescjacek :

(Zdaje się, że najpierw wyszła z użycia, a potem stan faktyczny został zaakceptowany przez marabutów? Czy nie?)

Nie mam pojęcia, niestety.

proste odstępstwo od normy jest potężnym narzędziem stylizacyjnym

Faktem jest, że specjalne wpadnięcie na taki myk wymagałoby geniuszu (a debilom przyszło, ot, jak splunąć, mało tego: nie jednemu, jest ich cały wysyp).

nameste :

Język w tym punkcie był sprawniejszy.

Widocznie nie był, skoro ta forma przepadła. (Zdaje się, że najpierw wyszła z użycia, a potem stan faktyczny został zaakceptowany przez marabutów? Czy nie?)
Poza tym — dwuznaczność też jest jakąś wartością.

Wkurza mnie w podobnym stopniu „marabutą”

Właśnie się zorientowałem, że to też jest bogactwo językowe — język pretensjonalnych niedouków; zobacz, że to proste odstępstwo od normy jest potężnym narzędziem stylizacyjnym :)

czescjacek :

i świat się nie skończył

Czarnobiała dyskusja na chwycie wszystko-albo-nic („jeśli po X świat trwa nadal, to X jest bez znaczenia”) jest, [mam nadzieję, że] przyznasz, nieciekawa.

Parole zawsze było czynnikiem erozyjnym wobec langue. Langue natomiast okazywało się, mimo zabiegów maskujących, narzędziem przemocy/władzy.

Ja próbuję zbudować trójkąt, dodając wierzchołek „zachować różnorodność” (czy też adekwatność środków wyrazu). „Redakcyj” jest lepsze, bo zrozumienie, że idzie o liczbę mnogą, nie wymaga odwołania do kontekstu. Język w tym punkcie był sprawniejszy. Więc mi tej formy szkoda, właśnie ze względu na to konkretnie kryterium.

Marabutowie najpierw pytyjsko wieszczą (te, hm, Himalaje wieloznaczności), ale potem przychodzi praktyka – słowniki, regułki; dyktanda i korekta, która usuwa luz. Nie mogli dopuścić dowolności, uznając równoprawność obu form, rozłącznej i łącznej? Nie, bo langue miałby jedna opcję „przemocową” mniej.

Moje marudzenie jest, ofc, uwarunkowane względami aksjologicznymi. Mam skłonność do traktowania języka jako dobra, o które trzeba dbać (ta intencja odzywa się np. w powołaniu spec-kategorii na tym blogu).

Wkurza mnie w podobnym stopniu „marabutą” jak i praktyka polegająca na przepisywaniu starej literatury na nowe, arbitralne zasady (np. w cytatach). Jeśli poradzisz mi teraz, że w tym (trzecim) wierzchołku trójkąta pozostaje mi się obwiesić, to, hm, będziesz miał może rację. But, still...