@budowa domu za pęto kiełbasy i skrzynkę wódki u Grocholi to jeden wielki WTF.
A bo nie jesteś rolnikiem :-P

@Pewnie nabeda jej z uplywem czasu, dla kolejnych pokolen, ktorym rzeczywistosc w nich opisana bedzie odlegla, nieznana.

Ja mam też taki problem z książkami Musierowicz. Kiedy czytam stare, jest okej, przy nowych zbyt odlatują od reala, który znam. To samo z Makuszyńskim — świat z „Awantury” czy „Szaleństw” to jest disnejowski neverland, budowa domu za pęto kiełbasy i skrzynkę wódki u Grocholi to jeden wielki WTF.

Warto bylo, oj warto! Czyta sie ho ho!

Zastanawiam sie dlaczego bajki Makuszynskiego i bajka Tyrmanda potrafia mnie wzruszyc, a nawet chce w nie wierzyc. To chyba jak z Kopciuszkiem.
Dawno, dawno temu...
Bajki Grocholi (o ktorych wiem niewiele, ale streszczenia przeczytalam), osadzone wspolczesnie, nie maja dla mnie bajkowej atmosfery. Pewnie nabeda jej z uplywem czasu, dla kolejnych pokolen, ktorym rzeczywistosc w nich opisana bedzie odlegla, nieznana.

Bajki sa bardzo potrzebne. Do dzis pamietam wzruszenie dola malego koziolka, ktory sie zgubil i szukal mamy (nie wiem czy to jakas „literacka” bajka, sadze, ze wymyslil ja moj brat), a kiedy ja znalazl wszyscy byli szczesliwi i moglam spokojnie zasnac. Moze to wtedy nauczylam sie wzruszac?

Blogonota doskonala. Uklony :)