Najbardziej w zabawie w Singstara podoba mi się przeżywanie na nowo ulubionych piosenek, w sposób zupełnie inny niż dotychczas, intensywniejszy maszyna domaga się, by wiernie naśladować oryginalnego artystę, więc nie ma tu miejsca na przy......

@ Marceli Szpak:

Sęks! (Niezły interes. Nic nie wnieść, dostać dużo #opłacalność-blogowania.)

nameste :

parę razy posłuchałem różnych kawałków (bez obrazu) i podoba mi się coraz bardziej.

Polecam też poczytać Pascala, bo to jeden z nielicznych wyznawców patafizyki w muzyce i zgrabnie czasem tłumaczy, jak te wszystkie post-OULIP-owskie schematy próbuje wprowadzić do muzyki. Z płyt takich w całości, to najciekawsze robił w początkach lat 90-tych, z Patafisikal Polka, Trafficd’Abstraction i El Cabaret Galactic na czele (choć zasadniczo jestem fanem i polecam po całości:)

A jak Cię toychestryzm wkręci jakoś mocniej, to sprawdź przy okazji japońskich wyznawców Comeladego — Pascals — małą orkiestrą na zabawki, o której niczego nie można znaleźć poza dwoma płytami (przynajmniej w świecie bez krzaczków). To, co ta ekipa robi z Moon River na przykład zasługuje na powazny esej z przypisami i odnośnikami do klasyków kina i literatury (wsadziłem to kiedyś na własny składak, mozna ściagnąć: http://www.ultramaryna.pl/mkk/?p=939 )

Przepraszam, przejrzałem stare notatki: to było trio. Nie było wiolonczelistki. Była kontrabasistka i perkusistka. Pamięć potrafi płatać figle.

Wiedziałem że Cię ciekawość poniesie :)

Wariat z tego Katalańczyka, niesamowity wariat. W Polsce zupełnie nie znany, uwielbiany za to (z nieznanych powodów) w Korei i Japonii. W trakcie koncertów potrafi postawić na fortepianie fortepianik (różową, plastkową) zabawkę i ku przerażeniu ogółu lecieć dalej na tych kilkunastu małych klawiszach. Kiedyś byłem na jego (klubowym) koncercie, na którym wszyscy muzycy ubrani byli jedynie w kapelusze i czerwone buty. Dla ułatwienia dodam, że był to kwartet, Pascalowi towarzyszyły trzy instrumentalistki (perkusja, gitara el. i wiolonczela).
Najłatwiej miała wiolonczelistka.

@ karmakomcia:

Znam, ofc. A różnice w odbiorze (między grupowo-imprezowym a późniejszym indywidualnym) mogą też wynikać z „rozkręcania się” – i na plus, znaczy, żeby się w coś wgryźć, trzeba parę razy posłuchać. Na przykład teraz znalazłem w sieci autora przykładu zapodanego przez telemacha, parę razy posłuchałem różnych kawałków (bez obrazu) i podoba mi się coraz bardziej. Thx, telemachu.

Miałem na myśli sytuację słuchania w grupie znajomych czegoś nowego. Kilkakrotnie zdarzyło mi się, że sięgnąwszy już po spotkaniu czy też imprezie po zasłyszane utwory, doznawałem rozczarowania. Mimo iż w trakcie grupowego odsłuchu wydawały się co najmniej dobre. I nie chodzi o rozczarowanie po bliższym poznaniu, zgłębieniu utworu. Po prostu sytuacja imprezowa zawyżała ocenę.

tego, co słucham

Ciekawa lista; przypuszczam, że znasz Bar Koghba albo Circle Maker Zorna? Jeśli nie, polecam. Zdaje się, że Cracow Klezmer Band nagrywał w Tzadiku.