ty to masz oko, nameste, bystre oko w sieci! wyklikałam mutha i wpadłam przepastnie — zarówno w relację z końca świata, jak i w całe niedoczytania.
danke, danke, po trzykroć danke, bo tu, na wyspie, niebezpiecznie prostują mi się zwoje mózgowe — głównie z braku świeżych, egzogennych kolizji słów, znaczeń i skojarzeń...

że zacytuję poetę:

Nie przejmuj się przecinkami, te wszystkie
znaki przestankowe, dwukropki, średniki
i myślniki, które tak skrupulatnie
zaznaczasz, zostaną, mocą nieuwagi
korektora, przeoczone; twój rytm
zdania, myślenia, języka
okaże się mniej ważny niż
się spodziewałeś, czy może niż chciałeś.
To były wszystko pobożne życzenia –
nie będziesz czytany do muzyki mowy
ale do zgiełku rzeczy.

(Piotr Sommer — „Korekta”)

Zadziwiająca ta sieć. Człowiek ma wrażenie, że pies z kulawą się nie interesuje, no — że praktycznie sam jest z garstką przygodnych znajomych, a tu nagle okazuje się, że wręcz przeciwnie.

Jak tak dalej pójdzie, trzeba będzie uważać w komentarzach nie tylko na ortografię, ale może nawet na interpunkcję.

@nameste

Owszem, rzadko. Po prostu nie mam nic ciekawego do powiedzenia. Bywa. Pewnie przejdzie.

tak, Maciej
ale równie dobrze może być samo „giera”
;-)

@ r&b:

Jestem niezłym trafiaczem, choć czasem mam łatwo. Dzięks za potwierdzenie realnego istnienia M.M. – nie było wcale oczywiste. No i, przy okazji: coś rzadko ostatnio piszesz.

och, marcin muth jest zajebisty. i do tego mój znajomy :) zabawne, że na niego trafiłeś.

Faktycznie, Maciej. Dla mnie od początku „Giera”, to znickowienie postaci sprawia, że pamięć się nie ćwiczy. Ot, jak z numerami telefonów, kiedyś znałem na pamięć z 40, teraz tylko wiem jak mam dusić na guziczki. Bez guziczków — zapomnij.

Domyślam się, że się powygłupiałeś. Ja też specjalnie nie rzucam się do walki. Po prostu widzę u robiących tę niedoczytalnię godną podziwu konsekwencję. Umieją współpracować. Chce im się starać robić to dobrze. Nie ograniczają się (co jest w środowisku młodych literatów nader rozpowszechnione) do lamentowania, że establyszment nie dopuszcza. Po prostu robią swoje. To bardzo dużo w czasach spontanicznej bylejakości.