Na ile to moral panic, a na ile esthetic panic, na której żerują politycy, bo kto w tym zaklętym kręgu dwupartyjności zacznie broni pedofili? W sumie przecież Tuskowi, i jego wyborcom pedofile wiszą, ale zgadzając się na karę, można pokazać siebie jako kogoś, kto się tym brzydzi.

Co do Żiżka, to ja uważam, że jest pożyteczny jako socjolog, celnie postrzega rzeczywistość, ale gdy wchodzi z Lacanem, Realnym, Innym to ja wysiadam. I wciąż intuicyjnie uważam, że to humbug oparty na apriorycznych założeniach.

@nameste:

A my — ludzie?
Moze powinnam napisac — dlaczego tak powszechne jest rezygnowanie z myslenia?

Dobra, ide sie poddac grzywnie :)

@ beatrix:
Generalnie chodzi mi o unikanie łatwych prześlizgów. No wiesz, jak w: „społeczeństwo polskie jest katolickie” – na tym można prześliznąć baaaardzo szerokie spektrum tez. A tymczasem to taki wytrych, frazes bez treści.

Stosowanie kategorii zbiorowych „na goło” powinno być karane grzywną (np. godziną obowiązkowej lektury jakiejś książki :)

@nameste

Nie wiem, skoro odnosisz takie wrazenie, to sie zastanowie. Moja intencja bylo raczej niewykluczenie siebie z masy, jako przestroga dla siebie, aby sie nie dac wsiamac. Ale kazdy medal ma dwie strony, wiec pomysle.

@ beatrix:
Zawsze mnie niepokoi rozciągliwość pierwszej osoby liczby mnogiej. To nieokreślone „my”, któremu można przypisać wszystko. Mam wrażenie, że to też rodzaj rezygnacji z myślenia, hm.

@telemach

Ano nie nowe. Ale smutne jest, tym bardziej nawet, ze tak latwo rezygnujemy z myslenia, ktore przeciez nie zostalo zabronione. Przyjelismy po prostu alternatywe, ktora nam podano, pozostawiajac sobie dobre smopoczucie.

@Beatrix: wiesz, zawłaszczanie języka w celu osiągnięcia powszechnego ostracyzmu skierowanego (w pierwszej linii) wobec próbujących myśleć w sposób zróżnicowany nie jest zjawiskiem nowym. Posługiwały się nim kościoły, ruchy społeczne, ideologie. Trzeba się bronić nazywając rzeczy po imieniu z takim samym uporem z jakim zaklinacze rzeczywistości zaklinają rzeczywistość. Innego wyjścia nie widzę.

Acha, widzę, że Sorainen pominął w swojej wyliczance stalkera. Tenże pojawił się nagle pod koniec lat 80tych i grasował przez całe 90te ustępując w gabinecie dyżurnych strachów miejsca miłośnikowi dziecięcej pornografii i pedofilowi jako takiemu.

„Jeśli ktoś w twoim towarzystwie powie: «Pedofil», masz obowiązek zakrzyknąć: «To straszne! Zamknąć go!». Nie włącza się krytycyzm. Człowiek nie zastanawia się, jak to właściwie jest w tym konkretnym przypadku albo czy ja sam nie mam czasem pedofilskich myśli. ”

To jest moim zdaniem sedno problemu, o ktorym mowa byla u telemacha i jest u nameste. To wlasnie jest to, co spowodowalo, ze zapytalam czy zglupielismy. Jesli nawet nie zglupielismy, to nasuwa mi sie kolene pytanie– jak nie zglupiec? I odpowiedzi na niej udzielil powyzszy fragment. Myslenie, krytyczne i nie przyjmowanie do glowy papy, ktora jest w nie wtlaczana, myslenie i przebieranie w tej papie, daje szanse na to, aby zyc nie poslugujac sie odruchami slynnego psa.

Czy nie glupiejemy jednak od tego gdzie zyjemy? Od swiata, w ktorym od rana do nocy jestesmy faszerowani sygnalami , nie wypelnionymi trescia przeciez, a jedynie obliczonymi na wywolanie okreslonych emocji?

Zatrwaza mnie czasami rowniez jezyk, ktorym sie posluguja media, a ktory prowadzi do eskalacji tych niedobrych emocji. Nalepszym tego przykladem jest wprowadziony w gazetach i telewizji w Polsce podzial na „zwolennikow aborcji” i „przeciwnikow aborcji”, z ktorego to podzialu nastepnie biora sie „mordercy nienarodzonych dzieci” i „obroncy zycia poczetego”. Niech mi ktos pokaze zwolennika aborcji, nie wlaczajac w to przypadkow patologicznych. „Prawo do” zostalo tu usuniete , a zwolennik jego przyznania ogolowi uznany za takiego, co aborcje robi sobie ot, kiedy mu przyjdzie ochota i jest zwolennikiem jej stosowania (!). Wiec w tym sensie to troche jak u Zizka.

Tylko pytam — czy prawo do prywatnosci nie moze przypadkiem oznaczac prawa do radosnego pielegnowania szczescia malzenskiego w czterech scianach? Pewnie moze. Ale z praw trzeba umiec korzystac. Widac nie doroslismy do tej swobody, ale jakos alternatywy nie widze. To, co widze to tyle, ze kazdy na wlasny uzytek powinien jednak wlaczac krytyczne myslenie , ale jest to postulat z gatunku „poboznych zyczen”. Nic nie pozostaje, jak robic swoje i nie porzucac nadziei i kazde zdarzenie ogladac jako „ten konkretny przypadek”, o ktorym mowa w zacytowanym przez nameste fragmencie.

Dzieki, nameste, za ten tekst. Wokol niego mozna myslec i myslec. Tak lubie.