to tak znajomo brzmiało, ale nie mogłem sobie przypomnieć skąd, dawne czasy, jak te tytuły ładnie brzmiały w oryginale, jesień w p. i czerwona trawa ;)

andsol :

Wszystko takie zdumiewające

Z ciekawości aż sam zajrzałem — hah, najmocniejszy jest ten kawałek o jego śmierci.

Miałem kiedyś fazę na pisanie prozy Vianem. Średnio przyjemne do czytania, ale jaka zabawa przy pisaniu!

Zaczytana na śmierć „Jesień” (w PIWowskim jeszcze wydaniu) jest u mnie nadal cennym światełkiem. Kiedyś (w połowie lat 70tych) byłem bliski nauczenia się na pamięć. Trawestacja oddaje, dzień trawestowania dodaje smaku. Szkoda że takie słabe to serce miał ten Vernon. Tyle mógł jeszcze napisać.

@ andsol:
To dla porządku dodam, że powyższy tekst nie jest cytatem z Jesieni w Pekinie; to swobodna, wigilijna [haha] trawestacja.

Piękna książka, z Borisów (i Vernonów) jak dla mnie najlepsza.

Tak mnie zaskoczyłeś, że najpierw zacząłem przeszukiwać półki. Miałem coś jego, jeszcze z jego kraju przywiezione. Nie ma. Znikło. Może to zemsta nieczytanych, a trzymanych „na potem” książek. Więc poszedłem do wikipedii. Wszystko takie zdumiewające. A najbardziej, że go ciągano po sądach. No tak. Pisanie skandalicznych rzeczy musiało być ukarane, o moralną czystość narodu trzeba było dbać. Bo jak wiadomo, po okresie masowej kolaboracji oraz po latach makabrycznej wojny w Indochinach Francja nie miała większych moralnych zmartwień...

To dobry dzień (był).

Akurat dzisiaj niezapomniany Małyjanio. Akurat. Spodobało by mu się to, przypuszczam.